www.hugovandenbroek.com

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Home Columns Latest
Columns

Streep door Rotterdam

E-mail Print PDF

Vrijdag 9 april, Castricum

Deze week heb ik een moeilijke beslissing moeten nemen: ik heb me afgemeld voor Rotterdam. Voor het hazen/tempomaken dan, wat ik zou doen voor de "groep Raymaekers" die weg gaat op 2.11.nogwat. De reden is dat ik de laatste tijd behoorlijk last heb van mijn linkerhiel, daar waar ik in 2007 aan ben geopereerd.
Dit is een terugkerend probleem, wat op zich ook heel logisch is. Als er wordt gesneden in je voet, dan wordt die voet nooit meer hetzelfde. Het bot is door de operatie beschadigd en ook het weefsel eromheen. Dat herstelt wel, maar het blijft een zwakke plek. Ik heb dat in de afgelopen tweeënhalf jaar regelmatig ervaren. Wanneer ik wekenlang veel kilometers maak, of harde snelheidstrainingen doe, gaat de linkerhiel irriteren. Ik doe vervolgens een paar dagen rustig aan en dan is het weer over. Op zich is het geen groot probleem, want ik kan behoorlijk hard trainen voordat het echt gaat opspelen. Enige nadeel is eigenlijk dat ik niet zoveel snelheidstrainingen kan doen. Wanneer ik trainingen doe in 5km tempo of sneller, worden mijn kuiten erg stijf. Als gevolg daarvan gaat de linkerhiel irriteren. Dit soort trainingen doe ik dus, noodgedwongen, nauwelijks.

Na de Venloop van 21 maart had ik behoorlijk last van die hiel. Dat herstelde in de week erna, maar kwam weer terug na de Circuitrun. Een dag niet lopen en nog enkele dagen joggen, zorgden voor herstel. Echter, aan het eind van de week deed ik een training van 3x5km in marathontempo, in voorbereiding op Rotterdam, en weer kwam de pijn terug. Ik heb toen besloten dat het beter is om deze klacht volledig te laten herstellen. Ik kan er redelijk mee doorlopen, maar loop dan risico dat het echt een serieuse blessure wordt. Ook weet ik dat ik vanaf eind mei ga beginnen met de voorbereidingen op B10. Vanaf dan ga ik weer trainingen doen als 5x5km en twee of drie dagen later weer 35km. Dan kan alleen als je volledig fit bent en klachtenvrij.
Ik ben voor de zekerheid direct langs de orthopedisch chirurg gegaan die me destijds heeft geopereerd (Van der Hoeven). Hij bevestigde, gelukkig, dat er niet sprake is van een recidive (terugkeer van de klacht uit 2007), maar dat het botvlies wat is geïrriteerd door de grote trekkracht van de (te stijve) kuit. 

Voorlopig ga ik er dus vanuit dat ik me geen grote zorgen hoef te maken en dat een herstelperiode voldoende is om de klacht te laten verdwijnen - waarbij ik me realiseer dat het zolang ik intensief sport nooit volledig zal verdwijnen. Na drie dagen alternatief trainen, ben ik gisteren begonnen met hardlopen - zonder pijn, maar voor de zekerheid doe ik nog zeker een week rustig aan. Zondag zit ik dus voor de buis, helaas, in plaats van dat ik op de buis ben. Graag had ik Koen een beetje geholpen bij het realiseren van een nieuw persoonlijk record, maar nu ga ik maar kijken of mijn vervanger goed werk levert.


 

Zandvoort Circuitrun

E-mail Print PDF

Na de Venloop, op 21 maart, waar ik een persoonlijk record liep van 1.03.26 op de halve marathon - eindelijk, na 8 jaar weer een significante verbetering! Hoewel, ik denk niet dat 16 seconden op een tijd van ruim 63 minuten officieel signifikant is, maar voor mij was het een belangrijke sprong - had ik vandaag een tweede wedstrijd op het programma staan: de Zandvoort Circuitrun over 12km. Doordat ik in de Venloop hard was begonnen en diep was gegaan, had ik behoorlijk veel last van stijfheid de afgelopen week. In feite kwam ik nauwelijks aan trainen toe. Maandag wat alternatief (fietsen), dinsdag een half uur lopen, woensdag 45 minuten, donderdag twee keer 45 minuten. Vrijdag voelde ik me eindelijk wat beter en kon ik een licht vaartspel doen.
Omdat ik ook flink verkouden was geworden, wist ik niet zo goed wat ik vandaag mocht verwachten. Zou het lekker draaien of zou ik nog teveel last hebben van de Venloop, of de verkoudheid?

Uiteindelijk ging het vrij aardig. De eerste 4km over het circuit gingen stevig, maar niet echt hard. Door de harde wind was er sprake van een wisseltempo: wind mee heel hard, wind tegen heel rustig. Met een kopgroep van 9 man gingen we na 5km het strand op. Door de harde zuidwester zakte het tempo daar tot een zeer laag tempo (3.30 per km). Na 8km draaide de weg waardoor we de wind in de rug kregen en brak het geweld los. De Belg Stephan van den Broek versnelde als eerste, ik ging erachteraan en de andere 7 probeerden te volgen. Stephan en ik liepen geleidelijk uit op onze achtervolgers. Na 11km moest ik zelf lossen, toen Stephan met harde wind mee een extra versnelling inzette. Uiteindelijk moest ik dus genoegen nemen met de tweede plaats. Gezien de vorm en het type race (niet hard van begin tot eind, zoals mij meer zou hebben gelegen) was ik hier tevreden mee.

Hilda liep op dezelfde dag en hetzelfde tijdstip in Polen, het WK cross. Het is jammer dat dit nergens op televisie was te volgen. Ik begrijp dat de IAAF de rechten voor het WK cross aan een tussenpartij heeft verkocht, die dit dan weer doorverkoopt aan de verschillende tv zenders, maar die hier erg veel geld voor vraagt. De BBC, Eurosport, België, Nederland, geen van deze zenders kon het WK uitzenden. Een beetje jammer dat dit zo gaat, lijkt me niet goed voor de sport en ook niet voor de IAAF. Op de korte termijn worden verdiensten gemaakt door het verkopen van de rechten, maar op de lange termijn verliest ook de IAAF eraan door het verlies aan media-aandacht. In ontwikkelingsland Kenia kon men overigens het gehele WK live volgen - weliswaar via betaal-televisie, maar aardig wat atleten en bars/restaurants beschikken daarover. Hilda doet op haar eigen site verslag van haar race.

Last Updated on Wednesday, 31 March 2010 13:43
 

interview met losseveter na Venloop 2010

E-mail Print PDF

Dim lights Embed Embed this video on your site

bron: losseveter.nl

Zie voor een extra interview met andere vragen in het engels www.losseveter.nl

Last Updated on Tuesday, 23 March 2010 11:41
 

Nog zes dagen tot de Venloop...

E-mail Print PDF

Na de vorige race (Schoorl, waar ik op de halve marathon een persoonlijk record liep van 1.03.42) waren er verschillende interviews met me op internet te vinden , waaronder een videointerview op Losse Veter en op de website van de atletiekunie http://www.atletiekunie.tv/index.php?item=play&pid=18310&
Vandaar dat ik toen niet de moeite heb genomen een berichtje op mijn website te plaatsen. 

Uiteraard was ik zeer tevreden met het resultaat in Schoorl. Het is voor het eerst in mijn leven dat ik me individueel plaats voor een internationaal toernooi. In het verleden ik me geplaatst voor het WK van 2005 (door in 2004 een tijd van 2.12 te lopen), maar door een blessure wist ik toen geen vormbehoud te tonen. Dat gold ook voor het EK van 2006, maar als teamlid mocht ik toch mee naar Göteborg. In 2007 en 2008 plaatste ik me nergens voor. Voor het WK van 2009 plaatste ik me alleen als lid van een marathonteam (en zegde af voordat het team compleet was). Nu dus voor het eerst een individuele plaatsing en dat doet me erg goed!

De afgelopen weken heb ik, in Kenia, prima getraind. Vorige week zag er als volgt uit:
maandag: 2 duurlopen van 60'
dinsdag: 1 duurloop van 90'
w
oensdag: 1 duurloop van 45' en een tempotraining van 12x 1000m (gemiddeld in 2.58 per km)
donderdag: 1 duurloop van 60' en 1 van 45'
vrijdag: duurloop van 2u20 met daarin 2x een blok van 40' stevig (tot marathontempo)
zaterdag:1 duurloop van 50'
zondag: tempo's: eerst 6 heuvelsprints van 30” en daarna 3x5km in 16.00

totale omvang circa 170 km

De belangrijke trainingen combineer ik allemaal met Koen Raymaekers. Vorig jaar was dat nog lekker makkelijk; Koen had een behoorlijk ijzertekort en draaide niet goed. Nu hij van dat ijzertekort af is, is het behoorlijk afzien voor me. Ik zie zijn rug vaker dan me lief is.

Tussen de bedrijven door houd ik me bezig met de bouw van de muur om ons stuk grond, hier in Iten. Dat wordt gedaan door een aannemer, dus ik heb er verder weinig omkijken naar, maar het is altijd leuk om een oogje in het zeil te houden. Vorige week melde ik ons aan voor electriciteit. Dat was wel grappig. Ik moest mijn identiteitsbewijs afgeven aan een dame. Ik gaf haar mijn rijbewijs en moest vervolgens achter mijn naam tekenen. Ik zag mijn naam echter nergens op het papier staan, dus vroeg haar waar ik moest tekenen. Ze wees het aan: achter de naam “Burgemeester Van Heemskerk” (de instantie die het rijbewijs heeft afgegeven). Ik kon mijn lachen niet inhouden en dacht “Wie weet? Over 10 jaar misschien?” 

Maar als ik onverhoopt toch geen burgemeester wordt, kan ik altijd nog gaan coachen. Hilda's twee jongere zusjes, die sinds vorig jaar juni door Hilda en mij worden getraind, hebben het afgelopen jaar aardig progressie geboekt. In de laatste twee wedstrijden waren ze nummer 1 en 2 en op grond van hun prestaties hebben ze beiden een studiebeurs verdiend voor een Amerikaanse universiteit.

Komende zondag 21 maart sta ik aan de start van de Venloop. Patrick Stitzinger start daar ook en gezien zijn goede 20km van Alphen (59.58) is hij de perfecte tegenstander. Hopelijk kunnen we elkaar naar een goede tijd helpen – en kan Patrick (een nu wel geldig!) vormbehoud voor Barcelona tonen.
Na de fantastische prestatie van Koen en de eveneens goede tijd van Robert Ton in de CPC, is er een marathonteam voor Barcelona. We zijn al met drie en dat is genoeg, maar er passen er maximaal zes in een team en ik hoop dat het lukt om het team zo groot te krijgen.
Wellicht met Patrick dus, én ik hoop dat in de marathon van Rotterdam nog twee atleten onder de 2u18 duiken (let op mijn oude TDR-maatjes Rens Dekkers en Ronald Schroer!!). Zelf zal ik aanwezig zijn in Rotterdam, maar alleen als haas voor de 'groep Raymaekers'. Twee weken daarvoor start ik nog in de circuitrun in Zandvoort (12km). Een maandje Nederland dus, met 3 races. Maar eerst nog 'de puntjes op de i zetten' hier in Kenia, de komende week.

Last Updated on Monday, 15 March 2010 17:35
 

Sevilla

E-mail Print PDF

22 januari 2010

Op maandag 11 januari, nog erg teleurgesteld wegens het niet doorgaan van 'Egmond' de dag ervoor – voor de organisatie ongetwijfeld nog veel vervelender dan voor ons atleten – waren Hilda en ik klaar voor vertrek naar Kenia. We hadden al enige tijd gewacht op een reaktie van de organisatie van de Cross international d' Italica in Sevilla, één van de sterkst bezette crossen ter wereld, maar die reaktie was niet gekomen. Ik was ingelogd op de website van KLM, om ons in te checken voor de vlucht naar Kenia en hoefde alleen nog op 'bevestigen' te klikken, toen Pieter Langerhorst uit Kenia opbelde: de reaktie van Sevilla was toch gekomen.
Eigenlijk zaten we al met onze gedachten in Kenia. We wilden terug naar de warmte en de training weer oppakken, maar na overleg met Gerard (van Lent) besloten we toch voor Sevilla te kiezen. Gerard vond het een erg goed idee om een wedstrijd te doen, wat uiteraard een zwaardere (betere) prikkel is dan een training. Bovendien hadden we sinds de marathon in oktober geen wedstrijd meer gelopen. Een uur later was de vlucht naar Kenia omgeboekt naar de 19e en waren de tickets naar Sevilla geboekt.

Nog drie dagen bleven we in Nederland. Het trainen in de vrieskou viel niet mee. Eenmaal heb ik op de loopband getraind en verder buiten op de fietspaden waar gestrooid was. Maar 8x1000m bij een temperatuur van -4 graden en een koude wind is niet makkelijk – vooral als je het niet meer gewend bent. Waar ik dit in Kenia, op 2000m hoogte, zonder problemen in 3.00 loop, had ik in Nederland moeite om 3.05 te halen. De kou verlamde de benen.

Gelukkig was het in Sevilla een stuk aangenamer. Normaal gesproken loop ik geen crossen, omdat ik niet op spikes wil lopen uit angst voor achillespeesklachten. Dit is echter een cross met een vrij hard, heuvelachtig parcours wat te belopen is op wegwedstrijdschoenen. Helaas had het behoorlijk geregend in Sevilla, waardoor de klei/zand-achtige ondergrond op sommige plekken glibberig was. Ik besloot het, als enige, toch te proberen op wegwedstrijdschoenen en dat pakte goed uit.
Het startveld in Sevilla was indrukwekkend. Ik denk dat deze cross, na de WK en wellicht Edinburgh, de sterkst bezette cross ter wereld is. Even keek ik met een schuin oog naar de B-race. Had ik misschien beter daar kunnen meelopen, met mijn beperkte crosscapaciteiten? Ik vreesde er volledig te worden afgelopen door alle Spanjaarden (en uiteraard door de Keniaanse en Ethiopische atleten). Uiteindelijk viel het behoorlijk mee. De race over 11,2 km gaat over 5 dezelfde rondes. Na de eerste ronde kwam ik door als 45e, maar elke ronde wist ik wat op te schuiven, om uiteindelijk 21e te worden in 33.29 – een heel aardig gemiddelde van 3.00 per km. Ook mijn positie in dit sterke veld stemde me tevreden. 

Over de komende wedstrijden: nu ga ik me voorbereiden op Schoorl (14 feb) waar ik een 10km of een halve marathon zal lopen. Daarna weer terug naar Kenia om me voor te bereiden op een ½ marathon in Den Haag of Venlo. Geen voorjaarsmarathon voor mij dit jaar. Net als vorig jaar wil ik proberen mijn ½ marathontijd aan te scherpen. Daarna zal alles in het teken staan van B10; de marathon op het EK in Barcelona.

Na drie reisdagen (maandag Sevilla – Amsterdam met veel vertraging, dinsdag Amsterdam – Nairobi en woensdag Nairobi – Iten) kwamen we eergisteren behoorlijk uitgeput thuis in Iten. Als ik een half uur later mijn koffer aan het uitpakken ben, wordt er hard geschreeuwd. Iemand roept dat de buurman heeft zich gesneden. Hilda's zusjes zijn in de buurt en gaan kijken. Tien seconden later komen ze huilend en in paniek teruggerend en roepen iets naar Hilda, die ook begint te schreeuwen. Dit is fout. Ik ren naar binnen, pak mijn autosleutels en ren naar de plek waar de buurman woont. Ik vind hem, zittend op een berg zand, terwijl hij iets in zijn linkerhand houdt. Eén blik is genoeg: hij houdt zijn rechterpols vast, waaraan een hand zonder vingers zit. Waar de vingers horen te zitten, zit nu een bloederige massa. Hij was aan het werk met een electrische snijmachine en is kennelijk met zijn hand in de machine gekomen. Ik zet hem in de auto en vraag een andere buurjongen naar de snijmachine te lopen om de vingers te zoeken. Die vingers zijn direkt gevonden en worden in de auto gelegd. Met hoge snelheid rijden we naar het ziekenhuis van Iten. Onderweg komen we Pieter en Lornah tegen die door Hilda zijn gealarmeerd. Zij gaan ons voor en maken de weg vrij. Enkele minuten later rijden we het ziekenhuisterrein op en dragen de buurman naar binnen. Lornah praat met de dienstdoende arts, terwijl ik met een paar doktershandschoenen de vingers uit de auto ga halen. Een luguber klusje, wat ik hopelijk niet vaker hoef te doen.
De buurman wordt snel geholpen, maar de vingers kunnen niet meer worden aangezet.
Nu, twee dagen later, gaat het vrij goed met hem – voor zover het goed kan gaan als je net je vingers bent kwijtgeraakt. Hij heeft uiteraard pijn, maar er wordt goed voor hem gezorgd en de situatie is stabiel.

Last Updated on Friday, 22 January 2010 12:47
 


Page 5 of 7

foto: Peter Oey

sponsor:

stichting: